Wim Sonneveld en Ina van Faassen

 


Omdat het tweede programma niet te veel moest lijken op de eerste show, werd er ditmaal geen assistente aangenomen, maar een actrice van enige faam die stevig tegenwerk kon bieden. Friso en Wim hadden Ina van Faassen gezien bij het kleinkunstfestival van het ICC. Daar zong ze kinderliedjes op een hele gemene manier, als een gemeen kind. Toen Wim iemand zocht voor zijn tweede show, opperde hij: "Misschien wil Ina wel?"

Wel was de tweede show opnieuw een mengeling van lyriek en slapstick, waar Wim zo goed mee uit de voeten kon. Samen met Ina speelde hij in één jurk een vrouw met twee hoofden. Toen tijdens de repetities een journalist ernaar kwam kijken, zei Sonneveld: Wat is het eigenlijk geweldig hè, dat je 49 jaar geworden bent en dat je dan als een kind giert, want ik lig bij de repetities over de grond van het lachen, hoor. Dat is toch in geen enkel beroep zo? Dat je het gewoon in je broek doet van het lachen? Als je zo oud geworden bent en dan zo zit te gieren, om iets wat je mag doen met een hoedje op. Dat kun je je niet voorstellen in een ander vak. Vind ik gewoon een voorrecht, geweldig."


In het programmaboekje schreef Wim: Voor Ina is de overgang van het 'toneel' naar het 'amusement' een grote stap. Ons soort werk maakt nu eenmaal een veel directer gebruik van de privé persoonlijkheid dan het acteren, of het pure, actueel-bepaalde cabaret, waar de tekst een belangrijke factor is.

En zo zult u dan vanavond kennis maken met een andere Ina van Faassen dan U van het Toneel kent en dat houdt voor mij niet alleen de voldoening in mijn intuitie bevestigd te zien, maar het geeft me ook de gelegenheid tot competitie en dat is voor iemand die op het toneel staat altijd fascineren en inspirerend.

De show was opnieuw een overtuigend succes, er kwamen ruim 600 voorstellingen van.

"Dan ga je niet iedere keer met even groot plezier het toneel op. Dat kan niet. Als je dat zegt, ben je onnozel of stom. Niemand kan zich zo vaak herhalen met even veel plezier. Er zijn periodes dat het goed gaat, maar er zijn er ook, zoals midden in de winter, dat je je rot voelt of dat je hangerig bent en dat je denkt: zat ik vanavond maar thuis. Maar het is gewoon je werk. Iedereen moet naar zijn baantje, dus waarom ik niet."

Ina: "De allereerste proefvoorstelling van Wim en mij was in het Kurhauscabaret. Wim had wat personeelsleden van het hotel uitgenodigd om de reacties op het programma te peilen. Nou, die waren nops en niks en algehele stilte. We sprongen en zongen dat het een aard was, steeds hoger en steeds harder, maar in het zaaltje bleef het densondanks hardnekkig en hartstikke stil. Later bleek de verklaring van die wanhopige avond het buitenlanderschap van ons publiek te zijn, het woord gastarbeider bestond toen - geloof ik - nog niet; ze hadden er geen woord van verstaan. De 700 voorstellingen voor uitverkochte zalen in de daarop volgende jaren, o.a. in datzelfde Kurhauscabaret, hielpen ons gelukkig over het trauma van die avond heen."

De meeste teksten waren ditmaal geschreven door de mysterieuze Hugo Verhage, die in de Handelsblad recensie een aparte vermelding kreeg om de 'miraculeuze dingen' die hij op papier had gezet.

Programma

Wim
Ina
't Is voor je bestwil
Anna stond te wachten (toneelversies door Ina en Wim)
Toneel (door Ina)
Moeder
Kijk, we zijn gelijk
De jongens
Huwelijksadvertentie
Ik heb iets

Pauze

De vrouw
Over vrouwen
Jozefien
Het dorp
Kunstmatige inseminatie
Donderdag de tiende
Ballade voor alleman
Zo hoort het ook
Opa
Kun je nog zingen
Volksliederenminnaars
Het kerkhof te Munster
Aardappelsamba
Schaatsenrijden
Eten
Laten we lief zijn
Doe het doek maar dicht.

Zie hier voor teksten

 

Terug naar Wim Sonneveld en Friso Wiegersma