BIOGRAFIE van HANS VAN DER WOUDE


 

Hans van der Woude, de echtgenoot van Friso Wiegersma, werd vooral bekend uit musicals van Annie M.G. Schmidt. Daarna zat hij in een musical van Guus Vleugel, deed aan cabaret (o.a. Purper) en was hij aktief als tekstschrijver voor Purper (In naam van Oranje), Willeke Alberti en Liesbeth List (Geen tijd gehad voor spijt

 

 

 

 


Johan Jozef van der Woude werd op 16 augustus 1950 in Groningen geboren. Hij wilde als kind al op ballet, hetgeen zijn ouders nogal vreemd vonden. Via zijn balletleraar kwam hij in contact met het gezelschap Ruth Hofman, dat Hein Roekoe ging spelen van Johan Fabricius. En voor Heintje hadden ze een jongetje nodig van Hans' leeftijd. Hij deed het en vanaf dat moment wist hij zeker dat hij het theater in wilde.
Zijn ouders vonden dat echter niets en wilden dat hij door ging leren. Achteraf was hij daar niet eens zo ongelukkig mee, want op de detailhandel-school had hij een fijne tijd. Na die school heeft hij nog een tijdje gewerkt bij een glas-, keramiek- en kristalhandel in Groningen maar op een gegeven moment nam hij het besluit naar de Academie voor Kleinkunst op de Lindengracht, midden in de Jordaan, in Amsterdam te gaan. Hij stond vroeg op en ging naar Amsterdam, waar zijn grootmoeder woonde. Hij vertelde wat hij wilde en belde naar huis om te vertellen wat hij van plan was.
"Als dat kind dat nou wil," zei zijn grootmoeder tegen zijn moeder, "Laat het hem dan doen, laat hem dat proberen."
Aldus geschiedde.

Hans zat op de Kleinkunst van 1968 tot en met 1971 waar Johan Verdoner toen directeur was.
Hij zat in de vierde klas toen hij een rol kreeg in de op Amerikaanse leest geschoeide Promises Promises met Gerard Cox en Trudy Labij in de hoofdrollen. Dat mocht eigenlijk niet, dus hij deed het onder een schuilnaam, Marc Nikolai. Hij speelde de rollen van portier en jonge arts, had maar een zinnetje te doen, maar vond het "een groot feest..."
Hierna deed hij in 1973 mee in de film 'Op de Hollandse toer' van Wim Sonneveld, alwaar hij Friso Wiegersma voor het eerst zag. Hij werd meteen verliefd, maar zag vervolgens hoe Wiegersma met Sonneveld mee naar huis ging.  

Friso Wiegersma

In 1975 ontstond 'Blauwe Maandag' waarin behalve Rients Gratama en zijn combo acht jonge kleinkunstenaars, kersvers van de Amsterdamse Academie voor Kleinkunst, de kans zich te profileren. Deze acht waren Selma Susanna, Maria Bijdevaate, Tetske van Ossewaarde, Lia Corvers, Coen van Vrijberghe de Coningh, Mendel de Boer, Koos van der Knaap en Hans, die zich nog steeds Marc Nikolai noemde.
Het idee om de groep en Rients bij elkaar te brengen kwam van toenmalig academiedirecteur Johan Verdoner. Voor de teksten werden Jan Boerstoel, Herman Pieter de Boer en Friso Wiegersma aangezocht. Sonneveld was inmiddels overleden en Friso en Hans kregen een relatie, die uiteindelijk zou resulteren in een huwelijk.
Friso droeg een 'mini-musical' bij, 'Van de doden niets dan goeds', die in de show geïntegreerd werd.
'Zo leeft de wereld van Wim Sonneveld nog altijd', schreef Henk van der Meyden in de Telegraaf, dus vergeten was deze nog niet. Hierin werden de rollen van Karel en de dokter door Hans vertolkt.
'Blauwe Maandag' (volgens de recensies veel kijkgenot en schitterende muziek) werd tweehonderd keer gespeeld.

Het jaar daarop had hij een kleine rol in de film Rooie Sien, alwaar hij Willeke Alberti met zoveel emotie TELKENS WEER zag zingen, dat hij Friso belde met de mededeling dat het lied een groot succes zou worden. Dat had hij goed gezien!
Ook het volgende programma 'Geen zee te hoog' was een succes. Ditmaal bestond de groep naast Rients uit vier mensen, twee vrouwen, Nelleke Burg (bekend uit de show met Robert Long) en Elsje Slats (van de groep Vangrail), Jan Simon Minkema en Hans. Het was geen hard cabaret, maar "een amusante show met prachtige liedjes met een soms milde, soms wrange en bijna altijd rake kijk op mensen en hun hebbelijkheden" (citaatuit krant). De verschillende tekstschrijvers waren Jan Boerstoel, Marjolein Heijermans, Cees Rutgers, Jan Simon Minkema en opnieuw Friso Wiegersma. De laatste schreef : 'Foto's', 'Wat jammer nou' en 'Achtergrondmuziek', welke laatste een solonummer van Hans werd.
Op de foto hieronder zit Hans op het hek met zijn voet in het gips. Geheel rechts Minkema, links van hem de jong overleden Vrijberghe de Coningh

Onderwijl deed Hans ook wel wat kleine dingen, hij deed in het seizoen 1974-1975 mee aan televisie 'Het Wilhelmina' van de VARA, een serie over een jeugdhonk.
In 1976-1977 deed hij mee aan 'De avonturen van Pa Pinkelman en Tante Pollewop' van de KRO, gebaseerd op de strip van Carel Voges. Hans speelde een koetsier.
Ook trad hij geregeld op in radioprogramma's als Café Chantant en Coulissen. Tot 1979 deed hij dit nog altijd onder de schuilnaam Marc Nikolai.
Tevens schreef hij samen met zijn partner Friso Wiegersma het stuk 'Volg jij die serie?' dat hij in het seizoen 1980-1981 samen speelde met Maeve van der Steen.  

De première was in Amstelveen, waar hij een goede pers kreeg.
Door de mond op mond reclame kwamen er steeds meer mensen en op een zaterdagavond zat Annie M.G. Schmidt onaangekondigd op de eerste rij. In de pauze kwam ze naar hem toe en ze vertelde dat ze ontzettend onder de indruk was van zijn theaterpersoonlijkheid en zijn stem en dat ze wel iets voor hem wilde schrijven.
Dat werd 'De dader heeft het gedaan' waarbij Hans ineens stond naast Conny Stuart, hetgeen voor Friso Wiegersma toch een vreemde gewaarwording moet zijn geweest. In eerste instantie was regisseur John de Crane niet zo enthousiast over het feit dat Annie per se Hans in de hoofdrol wilde, maar nadat hij deze bij de repetities had meegemaakt, was hij helemaal om en belde hij zelfs de pers met de mededeling dat Hans een ontdekking was van het kaliber Willem Nijholt.

Tijdens de repetities deed hij, samen met Leonie Jansen, mee aan ROFFEL, een kinderprogramma van de VARA.-televisie.

Op zes januari 1983 was de première van De Dader in theater Carré;. De show sloeg erg aan en draaide twee seizoenen. Hans had vier liedjes:
- "Je kunt er nooit van op aan",
- "De laatste eer",
- "We zijn bang voor levenslang
" en
- "Zo verliefd", een duet met Carolien van de Berg (en later Cilly Dartell)

 

Conny Stuart met Hans

En ook in de finale, die Annie tijdens de repetitietijd zowat voor de helft op hem geschreven had, had hij een prominente rol. De recensies pakten dat goed op, hij werd als 'de ontdekking' van de show gebracht. Maar daarvan zag hij zelf meteen de betrekkelijkheid in. Toen hij werd uitgenodigd voor het programma TV Privé van de Tros besloot hij om Een Simpel liedje van Friso Wiegersma te zingen, waarin juist de vergankelijkheid van de roem ter sprake kwam.
In maart en april speelde hij in de televisieserie Willem van Oranje (AVRO, VOO) St Luc, het vriendje van Frans van Anjou (Huub Stapel). Ze zaten zelfs samen in bad.

 Hans en Huub Stapel
In 1985 had hij opnieuw een hoofdrol in de Schmidt-musical PING PING, waar zij volgens de kranten "met Leen Jongewaard, Van der Klei en Van der Woude toch een cast had om haar handen mee dicht te knijpen" (citaat). Na zijn grote succes in De dader wilde Annie Hans een grote rol geven, maar dat stuitte op protesten van Leen Jongewaard, die begrepen had dat híj de hoofdrol zou krijgen. Dus werd de rol van Hans weer wat kleiner gemaakt.
Deze was overigens niet geheel te spreken over de kwaliteit van deze musical, die de laatste zou worden van Annie. Medespelers schrokken van zijn openhartigheid, maar Annie gaf hem gelijk, maar kon er naar eigen zeggen niet meer van maken.

**

In datzelfde jaar (2 oktober) deed hij mee aan het Cabaretgala in Scheveningen, waar hij met Nelleke Burg en Simone Kleinsma liedjes zong van Hermans, Kan en Sonneveld.

Een jaar later speelde hij in Mimi Crimi, een musical van Guus Vleugel en Ruud Bos tezamen met mensen als Karin Bloemen, Sylvia de Leur en Luc Lutz. Hij was de Officier van Justitie waar Karin, als criminele vrouw verliefd op werd. Hans had veel succes met het vlotte "De Rechtbank rap".

"Fatsoen, fatsoen fatsoen
Gewoon afblijven van een ander zijn poen
."

 

Daarnaast zong hij de liedjes:
- Luxe
- Mag Niet
en
- Tijd voor Tederheid.
Er bestaat een opname van Mimi Crimi, maar wegens een zenderstoring is het geluid daarvan niet al te best.

 

Karin Bloemen en Hans ontmoeten Joop den Uijl en diens vrouw

Hierna besloot Hans om zelf iets te ondernemen. Hij wilde iets doen over de zestiger jaren en dat werd de originele Nederlandse produktie MY GENERATION, wat hij in 1988 lanceerde samen met Jean Cocheret, die ook de regie deed. De titel verwees naar een bekende song uit de jaren zestig van The Who. Andere medewerkers waren Frits Lambrechts, Maeve van der Steen en Cilly Dartell.
Toen Cilly hem aan jaar later vroeg voor een hoofdrol in Up on the roof weigerde hij echter.  

Frans Mulder had Hans in My generation gezien en toen Jan Simon Minkema de groep verliet, werd Hans gevraagd om mee te doen met Purper, een cabaretgroep die in 1980 was opgericht en een steeds wisselende samenstelling had.
Hans schreef voor het programma de volgende nummers: Nellie, Ruggespraak, Voelen, Reddeloor verloren,
Tussen op en onder
en Vetkledder
Daarbij droeg zoveel ideeën bij aan het zeer succesvolle lied LABBERDONIA dat hij samen met Erik Brey de tekst op zijn naam kreeg. Ook Friso Wiegersma droeg een tekst bij, namelijk het schitterende Vrolijk Kerstfeest over de vercommercialisering van Kerstmis.
Het programma 'En dat is negen' dat vanaf 27 september (Alphen aan de Rijn) 1991 liep, was een enorm succes. In de kranten stond dat hij de heren van Purper uit het dal hielp. Met Purper bezocht hij ook Dubai, Oman, Abu dhabi, Singapore, Brunei, Miri en Jakarta.
Ze speelden het programma twee jaar en daarna liet Purper de samenstelling, tegen de gewoonte in, ongewijzigd.  

Omdat Purper twaalfeneenhalf jaar bestond werd het Purper gala gedaan met alle mensen die in Purper gezeten hadden. Op zeven mei 1993 werd de avond opgenomen voor televisie.

Omstreeks 1990 figureerde Hans in een clip (in de trant van I want to be free) van een televisie-show van Robert Long. Hij speelde een onschuldig meisje met lange blonde staartjes.

In diezelfde tijd werd Hans door Annie M.G. Schmidt en Harrie Bannink gevraagd of hij de leader van de televisie serie BEPPIE wil zingen (Beppie, ben je boven?), een televisieserie met o.a. Johnny Kraaijkamp sr, Rijk de Gooijer, Sylvia de Leur en Adèle Bloemendaal. Ook zong hij daarin (op verzoek buiten beeld) een solo, 'Dan is er liefde in de nacht', dat door het fotomodel Julian geplaybackt werd.
De liedjes uit deze serie verschenen op een gelijknamige cd (Disky Dcd 5078).

Vervolgens werd Hans in 1992 door Annie en Harry gevraagd of hij het titellied wilde zingen van WE HEBBEN SAMEN EEN PAARD, een toneelstuk van Annie M.G. Schmidt, dat in november in première ging.

Eveneens in 1990 trad Hans op ter gelegenheid van de 65-e verjaardag van Pieter Goemans. Hans zong het Wiegelied voor Marjolijne en Een zomerdag bij ons aan de gracht.

Een jaar later was hij op televisie te zien in Bloemen voor Ruud Bos, gepresenteerd door Karin bloemen. Hans zong hier o.a. de rechtbankrap.
Op negen november 1993 ging ook PURPER TIEN in première in het Nieuwe de la Mar theater in Amsterdam. Ook in 1994 en 1995 speelde dit programma door, tot en met maart in Luxor, Rotterdam.
Voor Purper Tien schreef Hans de volgende liedjes, scènes en conferences: Kietelen, Borstvoeding, Ieder liegt z'n eigen leven Banquetterie, Mij krijg je niet bitter, Moorkoppen en Dansen

In PURPER TIEN zaten ook drie liedjes van Friso Wiegersma: De Middeleeuwen, Wat jammer nou (mevrouw van Dam) en De jongen met de dikke lippen.
Het waren vier hectische jaren, waarna Hans rust wilde. Niet dat hij de groep helemaal los liet, want voor Purper Sixpack schreef hij nog het komische gesprek 'Filet Sudderee', terwijl Friso het nummer 'Peter en Tom' leverde.

Onderwijl leverde hij ook nog een bijdrage aan het programma van Breij, maar dan op een andere manier. Breij had als student alle aria's van Carmen vertaald en had het altijd zonde gevonden om daar verder niets mee te doen.
Erik: " Toen kreeg ik van Hans van der Woude een cd van Anna Russel, een operazangeres die wist dat ze nooit groot zou worden, die de opera nu met een sarcastische toon bespreekt en bezingt. Dat leek mij wel leuk om dat nu met Carmen te doen.".

Daarna werkt Hans samen met Friso Wiegersma aan diens boek 'Telkens weer het dorp', een verzameling teksten met biografische verklaringen. Een dergelijk boek was al een droom van Hans sinds hij Friso kende. Ook leverde hij hieraan een andere bijdragen. Toen Friso weer eens zat te zeuren over het feit of het net was of hij maar twee liedjes had geschreven, zei hij: "Dan noem je dat boek van je toch: TELKENS WEER HET DORP!
Hans nam alle organisatorische rompslomp in handen, regelde de interviews voor Friso en stelde zelf de cd's samen die bij het boek kwamen.
Het boek verscheen in november 2000 en beleefde al in december een tweede druk.

Hans bleef verder actief als tekstschrijver, hij schreef mooie liedjes voor o.a. Liesbeth List, maar liet zich van zijn beste (humoristische) kant zien in het lied 'IN NAAM VAN ORANJE' dat het komische hoogtepunt was van Purpers Extra Editie.

Daarna werkte hij hard aan succesvolle theaterprogramma TELKENS WEER HET DORP met artiesten als Jenny Arean en Tony Neef, gebaseerd op het oeuvre van Friso Wiegersma. Hij was de belangrijkste verantwoordelijke voor hoe de show er uiteindelijk uit zou zien, met als prachtig hoogtepunt de appearance van Wim Sonneveld zelf. 

De jaren daarna had hij het voornamelijk druk met het voorbereiden van alle nieuw uitgaven over Wim Sonneveld, wiens werk uitvoerig op cd en dvd moest belanden. Ook ging er veel tijd zitten in de tentoonstelling van zijn partner Friso Wiegersma in Amstelveen in mei 2006, zoals het opsporen van de verkochte werken en het maken van de catalogus.

Die kwam maar net op tijd, van Friso stierf later dat jaar, en liet Hans achter als de zielsbedroefde weduwnaar die het centrum van zijn leven was kwijtgeraakt.

 
Met dank aan: Hans van der Woude, Kranten, Hilde Scholten (musicals in Nederland)

Terug naar Wim Sonneveld en Friso Wiegersma

 


GEEN TIJD VOOR SPIJT

 

Nu na al die volle jaren
een goed moment voor een balans
De jaren die wat mager waren
die gaf ik toen al weinig kans
Ik nam het heft in eigen handen
Ik keek wel waar het schip zou stranden
want niet geschoten, altijd mis.
En zie,
Liesbeth is niet WAS maar IS  

 

Ik heb geen tijd gehad voor spijt
geen tijd om achterom te kijken
dat dat gelukt is mag wel blijken
uit het feit dat ik hier sta!
Spijt is een ongelijke strijd
Een die je altijd zult verliezen
Ik heb geleerd voor NU te kiezen
en kijk, ik zing, dus ik besta!
 

Ik leerde goed te incasseren
Was ook er financieel berooid
Maar van je fouten kun je leren
En bitter worden? Nee, dat nooit.
Ik leef nu een voltooid verleden
En pluk de vruchten van het heden
Ik zit nu heerlijk in m'n vel
Nog steeds:
Maat zesendertig, dank u wel.

  

Ik heb geen tijd gehad voor spijt
geen tijd om achterom te kijken
dat dat gelukt is mag wel blijken
uit het feit dat ik hier sta!
Spijt is een ongelijke strijd
Een die je altijd zult verliezen
Ik heb geleerd voor NU te kiezen
en ga de toekomst achterna.

 

En waar ik blind was, werd ik ziende
Ik heb zowaar m'n doel bereikt
Ik heb een grandiose dochter
Die net als ik voor niemand wijkt
Ik hoef me niet meer te bewijzen
Ik kreeg applaus en ook wat prijzen
'K ben onafhankelijk en vrij
maar toch, belangrijker voor mij

 

Jij
En jij en jij
Die ik het liefste ken
Zitten het diepst in mij
En
Zonder jou
En jou en jou
Was ik maar half
De vrouw geworden
Die ik ben.

 

Terug naar Wim Sonneveld en Friso Wiegersma